Petite flamme, tu ne t’éteins pas.
Dans la main fragile, tu tiens encore.
Même dans la trahison, même dans la nuit, tu restes lumière.
Nous veillons, et tu veilles en nous.
Ô souffle discret, nourris-la encore.
Ô souffle de Dieu, garde-la vivante.
Quand la tour s’écroule, quand la voix se brise, elle brûle encore.
Dans l’ombre et la peur, elle est témoin.
Petite flamme, mémoire des vivants,
tu deviens étoile au matin.
Φῶς ἐν σκοτίᾳ
Phōs en skotía
Light in darkness
Εἰρήνη ἐν καρδίᾳ
Eirēnē en kardía
Peace in my heart
Οὐκ εἰμὶ πεδίον μάχης
Ouk eimi pedíon mákhēs
I am not a battlefield
Ὁρῶ δὲ τὸν πόλεμον ἐπὶ τοῦ ὁρίζοντος
Horō de ton pólemon epi tou horízontos
But I see the war upon the horizon
Κύριος μεθ᾿ ἐμοῦ ἐν νυκτί
Kyrios meth’ emou en nyktí
The Lord is with me in the night
Ἡ πνοὴ μένει ἐν ἐμοί
Hē pnoē ménei en emoí
The breath remains within me
Καὶ ἡ ψυχή μου οὐκ ἀφανισθήσεται
Kai hē psychē mou ouk aphanisthēsetai
And my soul shall not be annihilated
I
La campana d’Orlando suona forte
tra gli scogli del mare inglorioso
egli tenta la spada, ma la sorte
gli resiste con ferro leguminoso
“Esse quam videri” grida, e porte
al destino un orgoglio furïoso.
Ma Durlindana ride sotto il ramo,
il tronco resta intatto: non ti amo.
II
Il mare feroce rugge e poi si scaglia,
i pesci indenni scorrono tra i sassi;
la furia dell’onda invano si raglia,
la vita s’insinua nei gorghi e nei passi.
Beowulf millanta, la menzogna sbaglia,
Orlando si lagna, bestemmia ai frassi.
Ma un cuoco in disparte, tra tanto disastro,
porta salmone in crosta come un astro.
III
La Regina di Spade al vento taglia,
il Re di Specchi specchia sol se stesso;
Kagutsuchi brandisce la sua maglia,
il Bastone bruciando, ride adesso.
Il fiore si schiude, la mussa s’abbaglia,
il cazzo pesa — un pesce lesso.
Eppur nella giostra del mare e del fato,
la roccia rimane, mai si è piegata.
IV
Ebisu sorride, la ruota si gira,
gli eroi cadon come spume leggere;
la sorte si accende, la voce sospira,
tra scogli, menzogne lesinate e fiere.
Così l’onda sale, così poi si ritira,
così il mondo consuma le imprese severe.
Io sono la pietra che l’onda scolpisce,
io sono l’onda che la pietra tradisce.
V
Orlando si specchia nell’onda crudele,
vede il suo volto farsi mostruoso;
urla: “Chi osa negar la mia fedele?”
ma il mare risponde con riso fangoso.
Il ferro rintocca, ma resta ribelle,
la spada è beffarda, il tronco orgoglioso.
Durlindana scintilla, si fa muta,
la gloria si scioglie come una voluta.
VI
Tra gli scogli danzano, indenni e scaltri,
i pesci che ignorano l’ira dei re;
mentre Orlando batte, confonde gli altri,
il mare sospira: “Non è per te.”
Beowulf intona i suoi canti maldestri,
un vichingo stonato perso nel piè;
e il cuoco ritorna, tra fumo e burrasca,
con trote in cartoccio ed aringa fresca.
VII
La Regina di Spade taglia il respiro,
il Re di Specchi si ammira vanitoso;
Kagutsuchi accende con fiamme un deliro,
il Bastone s’innalza più luminoso.
La mussa si curva nel vento leggero,
il fiore s’appassisce ma resta odoroso;
intanto Orlando, stanco e deluso,
confessa al mare d’esser confuso.
VIII
Ebisu solleva la sorte in bilancia,
tra spume leggere e conchiglie ferite;
le onde si fanno canzoni di Francia,
le rocce trattengono glorie tradite.
Così nella notte la voce si lancia,
così nella ruggine cadono vite.
Io sono la pietra che l’onda scolpisce,
io sono l’onda che la pietra tradisce.
IX
Orlando tentò con furia finale,
alzò la Durlindana verso il cielo,
ma un granchio gli morse la caviglia brutale,
e cadde gridando sul duro macello.
Il mare lo prese per gioco mortale,
gli tolse la gloria, gli lasciò il fardello.
“Eroe senza onore” cantò la risacca,
“sei più rumoroso di cozza che stacca.”
X
Beowulf rise, ma perse la voce,
annegò tra le bolle di birra rancida;
il cuoco serviva con mano veloce
aragoste ripiene in salsa acidula.
La Regina di Spade fece la croce,
il Re di Specchi si specchiò in facciula;
il Bastone cadde, fumando di scherno,
finì come legna nel fuoco d’inverno.
XI
Orlando affondava con grande clamore,
invocando la gloria che mai tornava;
i pesci danzavano, pieni d’amore,
tra scogli e coralli, la vita brulava.
“Esse quam videri” gridò con furore,
ma l’onda beffarda di schiuma lo lava.
Così tra legumi, bestemmie e viltà,
morì l’epopea della sua vanità.
XII
Ebisu infine, con riso sovrano,
sollevò la coppa del mare tradito;
brindò con i pesci, con l’alga e il granchio,
e il canto si chiuse tra eco e starnito.
Così si consuma l’eroe cristiano,
tra salmone in crosta e vino sfinito.
Io sono la pietra che l’onda scolpisce,
io sono l’onda che la pietra tradisce.
Μοῖραι λύουσι τὸν λευκὸν λινόν,
Moirai lyousi ton leukon linon
Les Moires ouvrent le fil éclatant,
Liber vincula frangit sub sole,
Sous le soleil, Liber brise les chaînes,
la catena si spezza in terra ligure,
縛めはほどけ、闇を越えて,
Shibame wa hodoke, yami o koete,
les cordes se dénouent et la nuit recule,
Śuri θu χuru, mi śpura lautn,
Śuri thu khuru mi spura lautn,
l’ombre d’Étrurie ouvre son seuil ancien,
Izanami wa kage no mon o hiraku,
イザナミは影の門を開く,
Izanami ouvre la porte des ombres.
Terra novam viam ostendit,
La terre elle-même révèle le passage,
ψυχή κεκορέννυται ἐν ἐλευθερίᾳ,
psychē kekorennytai en eleutheria,
et l’âme enfin s’emplit de liberté.
芽は掌に宿り
Ma wa tenohira ni yadori
Le germe repose dans la paume
mi thura zilthu Tinia
La semence s’éveille sous le ciel de Tinia
Βλάστημα ἐν χειρὶ φύεται Γαίας
Blástēma en kheiri phýetai Gaias
La pousse croît dans la main de Gaïa
Germen in manu nascitur sub Tellure
Le germe naît dans la main de Tellus
a tèra de Ligûria me reçive
La terre de Ligurie m’accueille
観音は争いを溶かす
Kannon wa arasoi o tokasu
Kannon dissout les querelles
mi thui Nethuns lautn
Nethuns apaise les eaux
μάχαι παλαιαὶ εἰς ἄνεμον λύονται μετ’ Εἰρήνης
Makhai palaiai eis ánemon lýontai met’ Eirēnēs
Les anciennes batailles se dissolvent dans le vent avec Eirènè
veteres lites in ventum solvuntur
Les vieilles luttes se dénouent dans le vent
e sciûs végiu à l’æa
Le combat dérive vers la mer
縛めは幻にすぎず
Shibame wa maboroshi ni suginuzu
Les liens ne sont qu’illusions
zilath thiura Suriś
Les chaînes sont les ombres de Suri
Μοῖραι δείκνυσιν ὅτι δεσμοὶ ψευδεῖς εἰσί
Moirai deiknysin hoti desmoi pseudeis eisi
Les Moires révèlent que les entraves sont fausses
vincula sunt tantum simulacra sub Libero
Les chaînes ne sont que des simulacres sous Liber
in çìo de Ligûria i mæ sciôi se rompen
Dans le ciel de Ligurie mes ombres se brisent
天照は大地に光を注ぐ
Amaterasu wa daichi ni hikari o sosogu
Amaterasu verse sa lumière sur la terre
Uni thu khuru
Uni apporte son souffle
γῆ δίψα καὶ τροφὴν αἰτεῖ παρὰ Δημήτρᾳ
Gē dipsa kai trophēn aitei para Dēmētra
La terre a soif et demande nourriture à Déméter
terra sitit et cibum poscit sub Cerere
La terre a soif et réclame sa part sous Cérès
a tèra de Ligûria bramâ d’acqua
La terre de Ligurie désire l’eau
Veil Nebula
torn filament structure
radiant remnant of a supernova
flowing, gauze-like light
Ἐσχάρα Νεφελώματος · 𐬯𐬀𐬭𐬀 𐬯𐬞𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀 · 紗の雲 (Sha no Kumo)
“The Embered Filaments · The Radiant Remnant · The Gauze of Clouds”
Ἐσχάρα Νεφελώματος (Eschára Nephelōmatos) → Greek, “ember/scar of the nebula,”
the fiery remnants of a star’s death
𐬯𐬀𐬭𐬀 𐬯𐬞𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀 (Sara Spəṇəna) → Avestan, “radiant remnant” sara = remainder, spəṇəna =
luminous, prospering
紗の雲 (Sha no Kumo) → Japanese, “gauze-cloud,”
nebula’s veil-like threads
The Veil Cycle – A Ritual of Three Voices
I. The Chalice of Dawn
Greek Voice (Διόνυσος):
“I pour laughter into the cosmos.
χαρά… λύπη…
Joy and sorrow are twins in my cup.”
Avestan Voice (𐬀𐬨𐬆𐬱𐬀 𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙𐬀 – Ameša Spəṇta):
“I weave asha, the truth, into dust.
Bandag-druj — bond and lie —
still the stars rise from my breath.”
Japanese Voice (天照大神 – Amaterasu-Ōmikami):
“From my cave of shadow, 光 (hikari), I shine.
But 光と影 (hikari to kage)
are one dance across the Veil.”
Narrator:
Thus the chalice brims.
Thus the cycle begins.
II. The Blade of Severance
Greek Voice (Ἄτροπος):
“I cut the thread.
ἀρχή–τέλος, beginning–end.
The heart splits, the river calls.”
Avestan Voice (𐬀𐬭𐬀𐬌𐬨𐬀𐬥 – Aŋra Mainiiu):
“I am fracture, I am drouj.
The false breath enters harmony.
I whisper severance into the stars.”
Japanese Voice (須佐之男命 – Susanoo-no-Mikoto):
“I rage as storm,
荒ぶる (araburu), fierce and wild.
I break the gates of heaven with thunder.”
Chorus (together):
“Cut, drift, depart —
archē, frašna, tabidachi.
Beginning, question, departure.”
III. The Veil of Shadows
Greek Voice (Σελήνη):
“My face is veiled.
Dreams and night-winds weave illusions.
δῶρον–ἀνταπόδοσις, gift and return.”
Avestan Voice (𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙 𐬀𐬭𐬆𐬨𐬀𐬌𐬙𐬌 – Spənta Ārmaiti):
“I am patience, earth, devotion.
āzāta–payman, freedom–covenant.
All giving returns to soil.”
Japanese Voice (稲荷神 – Inari-no-Kami):
“Kitsune flame, rice for loyalty.
与える–受け取る (ataeru–uketoru).
I bargain with devotion and shadow.”
Narrator:
The Veil thickens,
yet exchange holds the cycle together.
IV. The Knight Comet
Greek Voice (Ἄρης):
“I ride the comet of bronze.
Θόρυβος! (Thorubos — tumult!)
My blade seeks the marrow of stars.”
Avestan Voice (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
“I am the fire of conquest.
Barəmna — the breaking force.
Nothing resists my charge.”
Japanese Voice (八幡神 – Hachiman):
“弓張月 (yumi-harizuki, bow-shaped moon)
arches above my warriors.
I ride before the drumbeat.”
Chorus of Fading Wealth:
Greek (Πλοῦτος): “My coins scatter into void.”
Avestan (𐬀𐬢𐬭𐬀 – Āγra): “Greed unbinds, grip loosens.”
Japanese (大黒天 – Daikokuten): “My bag spills open, rice to emptiness.”
Narrator:
And the guardians fall.
Even Heracles weeps,
even Takemikazuchi lowers his blade.
V. The Cycle Unfolds
Greek Chorus:
“εὐφροσύνη–τραῦμα–πορεία,
Joy–wound–journey.”
Avestan Chorus:
“asha–druj–frashō.kərəti,
Truth–lie–renewal.”
Japanese Chorus:
“命–夢–再生 (inochi–yume–saisei),
Life–dream–rebirth.”
Narrator:
The Veil remembers.
The Veil repeats.
The Veil is the story.
VI. The Present Crisis
Greek Voice (Ἄρης / Arēs):
“I ride the comet of bronze —
ἄστρον χαλκοῦ (astron chalkou).
Θόρυβος! (Thorubos — tumult!)
My blade seeks the marrow of stars —
μυελὸν ἀστέρων (myelon asterōn).”
Avestan Voice (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
“I am the fire of conquest —
ātar vərəθraγna.
Barəmna (strength) — the breaking force.
Nothing resists my charge —
naēčim vīϑraētəm.”
Japanese Voice (八幡神 – Hachiman):
“弓張月 (yumi-harizuki, bow-shaped moon)
arches above my warriors.
I ride before the drumbeat —
太鼓の前に駆ける (taiko no mae ni kakeru).”
Chorus of Fading Wealth:
Greek (Πλοῦτος / Ploutos):
“My coins scatter into void —
νομίσματα εἰς κενόν (nomismata eis kenon).”
Avestan (𐬀𐬢𐬭𐬀 – Āγra):
“Greed unbinds, grip loosens —
varəza astəma.”
Japanese (大黒天 – Daikokuten):
“My bag spills open, rice to emptiness —
袋は裂け、米は虚へ (fukuro wa sake, kome wa utsuro e).”
Narrator:
And the guardians fall.
Even Ἡρακλῆς (Hēraklēs) weeps,
even 𐬀𐬥𐬀𐬚𐬭𐬆𐬨 (Anāθraəm) fades,
even 武御雷 (Takemikazuchi) lowers his blade.
[…]
εὐφροσύνη καί τραῦμα, asha udruj, 命と夢 —
joy and wound, truth and lie, life and dream —
all bound in one Veil, unresolved.
Ἑλληνικὴ Φωνή (Διόνυσος):
«Γέλωτα ἐγχέω εἰς τὸν κόσμον.
χαρά… λύπη…
Ἀδελφοὶ δίδυμοι εἰσίν, ἐν τῷ ποτηρίῳ μου.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬀𐬨𐬆𐬱𐬀 𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙𐬀 – Ameša Spəṇta):
«Ὑφαίνω asha, τὴν ἀλήθειαν, εἰς σποδόν.
Bandag-druj — δεσμός καὶ ψεῦδος —
ἀλλ’ ἔτι τὰ ἄστρα ἀνατέλλει ἐκ τῆς πνοῆς μου.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (天照大神 – Amaterasu-Ōmikami):
«Ἐκ τοῦ σπηλαίου τῆς σκιᾶς μου, 光 (hikari), λάμπω.
Ἀλλὰ 光と影 (hikari to kage)
μία ὄρχησις ἐστὶν διὰ τοῦ Πέπλου.»
Ἀφηγητής:
Οὕτως ὁ κρατὴρ πληροῦται.
Οὕτως ὁ κύκλος ἄρχεται.
Ἑλληνικὴ Φωνή (Ἄτροπος):
«Τὴν κλωστὴν τέμνω.
ἀρχή–τέλος.
Ἡ καρδία διχάζεται, ὁ ποταμὸς καλεῖ.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬀𐬭𐬀𐬌𐬨𐬀𐬥 – Aŋra Mainiiu):
«Ἐγώ εἰμι τὸ ρήγμα, ἐγώ εἰμι drouj.
Ἡ ψευδὴς πνοὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν ἁρμονίαν.
Ψιθυρίζω τὴν τομήν εἰς τοὺς ἀστέρας.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (須佐之男命 – Susanoo-no-Mikoto):
«Ὡς θύελλα ὀργίζομαι,
荒ぶる (araburu), ἄγριος καὶ μαινόμενος.
Θραύω τὰς πύλας τοῦ οὐρανοῦ με βροντὴν.»
Χορός (ὁμοῦ):
«Τέμε, ἀπόπλεε, ἀπόδημοι —
ἀρχή, frašna, tabidachi.
Ἀρχή, ἐρώτημα, ἀναχώρησις.»
Ἑλληνικὴ Φωνή (Σελήνη):
«Τὸ πρόσωπόν μου κεκαλυμμένον ἐστίν.
Ὄνειρα καὶ νυκτερινοὶ ἄνεμοι πλέκουσι φαντασίας.
δῶρον–ἀνταπόδοσις.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙 𐬀𐬭𐬆𐬨𐬀𐬌𐬙𐬌 – Spənta Ārmaiti):
«Ὑπομονή εἰμι, γῆ, εὐλάβεια.
āzāta–payman.
Πᾶσα δωρεὰ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπανέρχεται.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (稲荷神 – Inari-no-Kami):
«Φλόξ ἀλώπεκος, ὀρύζης χάριν.
与える–受け取る (ataeru–uketoru).
Ἐμπορεύομαι μετὰ εὐλαβείας καὶ σκιᾶς.»
Ἀφηγητής:
Τὸ Πέπλον πυκνοῦται,
ἀλλ’ ἡ ἀνταλλαγὴ συνέχει τὸν κύκλον.
Ἑλληνικὴ Φωνή (Ἄρης):
«Ἐφίππευσα τὸν κομήτην τοῦ χαλκοῦ.
Θόρυβος!
Ἡ μάχαιρά μου ζητεῖ τὸν μυελὸν τῶν ἄστρων.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
«Πῦρ εἰμι τῆς νίκης.
Barəmna — ἡ δύναμις τῆς συντριβῆς.
Οὐδὲν ἀνθέστηκέ μοι.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (八幡神 – Hachiman):
«弓張月 (yumi-harizuki, σεληνοειδὲς τόξον)
ὑπεράρχει τῶν πολεμιστῶν μου.
Πρὸ τοῦ τυμπάνου ἱππεύω.»
Χορὸς Φθίνουσας Εὐπορίας:
Ἑλληνικὴ Φωνή (Πλοῦτος): «Τὰ νομίσματά μου διασκορπίζεται εἰς τὸ κενόν.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬀𐬢𐬭𐬀 – Āγra): «Ἡ πλεονεξία λύεται, ἡ λαβὴ χαλαροῦται.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (大黒天 – Daikokuten): «Ὁ σάκκος μου ῥήγνυται, ὁ ὀρύζης εἰς τὸ κενόν.»
Ἀφηγητής:
Καὶ οἱ φύλακες πίπτουσιν.
Καὶ Ἡρακλῆς κλαίει,
καὶ 武御雷 (Takemikazuchi) τὴν μάχαιραν χαμηλοῖ.
Ἑλληνικὸς Χορός:
«εὐφροσύνη–τραῦμα–πορεία.»
Αβεστικὸς Χορός:
«asha–druj–frashō.kərəti.»
ギリシャの声 (Διόνυσος):
「私は宇宙に笑いを注ぐ。
χαρά… λύπη…
喜びと悲しみは私の杯の双子。」
Ἰαπωνικὸς Χορός:
«命–夢–再生 (inochi–yume–saisei).»
Ἀφηγητής:
Τὸ Πέπλον μιμνήσκεται.
Τὸ Πέπλον ἐπαναλαμβάνει.
Τὸ Πέπλον ἐστὶν ἡ ἱστορία.
Ἑλληνικὴ Φωνή (Ἄρης):
«Ἐφίππευσα τὸν κομήτην τοῦ χαλκοῦ —
ἄστρον χαλκοῦ.
Θόρυβος!
Ἡ μάχαιρά μου ζητεῖ τὸν μυελὸν τῶν ἀστέρων —
μυελὸν ἀστέρων.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
«Πῦρ εἰμι τῆς νίκης — ātar vərəθraγna.
Barəmna — ἡ δύναμις τῆς συντριβῆς.
Οὐδὲν ἀντέχει τῇ ὁρμῇ μου — naēčim vīϑraētəm.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (八幡神 – Hachiman):
«弓張月 (yumi-harizuki)
ὑπεράρχει τῶν πολεμιστῶν μου.
Ἱππεύω πρὸ τοῦ τυμπάνου — 太鼓の前に駆ける (taiko no mae ni kakeru).»
Χορὸς Φθίνουσας Εὐπορίας:
Ἑλληνικὴ Φωνή (Πλοῦτος): «Τὰ νομίσματά μου διασκορπίζεται εἰς τὸ κενόν — νομίσματα εἰς κενόν.»
Αβεστικὴ Φωνή (𐬀𐬢𐬭𐬀 – Āγra): «Ἡ πλεονεξία λύεται, ἡ λαβὴ χαλαροῦται — varəza astəma.»
Ἰαπωνικὴ Φωνή (大黒天 – Daikokuten): «Ὁ σάκκος μου ῥήγνυται, ὁ ὀρύζης εἰς τὸ κενόν — 袋は裂け、米は虚へ (fukuro wa sake, kome wa utsuro e).»
Ἀφηγητής:
Καὶ οἱ φύλακες πίπτουσιν.
Καὶ Ἡρακλῆς κλαίει,
καὶ 𐬀𐬥𐬀𐬚𐬭𐬆𐬨 (Anāθraəm) φθίνει,
καὶ 武御雷 (Takemikazuchi) τὴν μάχαιραν χαμηλοῖ.
Τελικὸς Στίχος:
«εὐφροσύνη καὶ τραῦμα, asha udruj, 命と夢 —
χαρὰ καὶ πληγή, ἀλήθεια καὶ ψεῦδος, ζωή καὶ ὄναρ —
πάντα δεδεμένα ἐν ἑνὶ Πέπλῳ, ἀδιευθέτητα.»
𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (Διόνυσος):
«𐬯𐬞𐬀𐬎𐬙𐬀 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬙𐬭𐬀𐬯𐬎𐬨.
χαρά… λύπη…
𐬀𐬯𐬭𐬀𐬙𐬎𐬎𐬀𐬌 𐬎𐬭𐬀𐬵𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 𐬯𐬞𐬀𐬎𐬎𐬀𐬭𐬀𐬙𐬀.»
𐬀𐬯𐬎𐬙𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (𐬀𐬨𐬆𐬱𐬀 𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙𐬀 – Ameša Spəṇta):
«𐬀𐬴𐬀 𐬎𐬯𐬙𐬀𐬎𐬭𐬀, 𐬀𐬵𐬀, 𐬎𐬭𐬀𐬯𐬭𐬎𐬙𐬀.
𐬠𐬀𐬥𐬀𐬙𐬆𐬙𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 – 𐬠𐬎𐬭𐬀𐬥𐬀 𐬎𐬵𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 –
𐬀𐬯𐬭𐬀𐬎𐬎𐬀𐬭𐬀 𐬯𐬀𐬙𐬀𐬯 𐬀𐬭𐬀𐬯𐬀𐬎𐬭𐬀.»
𐬀𐬙𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (天照大神 – Amaterasu-Ōmikami):
«𐬀𐬯𐬭𐬙𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬠𐬭𐬀𐬌𐬙𐬀𐬙𐬀, 光 (hikari), 𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬯𐬀.
𐬀𐬯𐬀𐬎𐬭𐬙𐬀 光と影 (hikari to kage)
𐬠𐬎𐬭𐬀𐬵𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬯𐬀 𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀.»
𐬀𐬵𐬉𐬢𐬀𐬙𐬌𐬙𐬀𐬯:
𐬠𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬙𐬀 𐬠𐬭𐬁𐬨𐬀𐬯𐬀𐬭𐬀.
𐬠𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬙𐬀 𐬯𐬭𐬁𐬨𐬀𐬯𐬀.
𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (Ἄτροπος):
«𐬠𐬁𐬌𐬯𐬁𐬙𐬀𐬙𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀.
ἀρχή–τέλος.
𐬀𐬯𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀 𐬀𐬵𐬁𐬭𐬀𐬙𐬀, 𐬀𐬭𐬀𐬙𐬎𐬭𐬙𐬀 𐬯𐬀𐬙𐬁.»
𐬀𐬯𐬎𐬙𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (𐬀𐬭𐬀𐬌𐬨𐬀𐬥 – Aŋra Mainiiu):
«𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬯𐬀𐬭𐬀𐬭𐬎𐬙𐬀, 𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 drouj.
𐬀𐬵𐬁𐬙𐬁𐬨 𐬠𐬁𐬌𐬯𐬭𐬀𐬌𐬙𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬯𐬀.
𐬯𐬙𐬁𐬭𐬀𐬯𐬌𐬙𐬁𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬯𐬀.»
𐬀𐬙𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (須佐之男命 – Susanoo-no-Mikoto):
«𐬠𐬁𐬌𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬵𐬀𐬭𐬀𐬯𐬀,
荒ぶる (araburu), 𐬯𐬭𐬀𐬭𐬙𐬀 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬀.
𐬠𐬁𐬌𐬯𐬙𐬭𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬯𐬀 𐬵𐬀𐬭𐬙𐬁.»
𐬀𐬵𐬉𐬢𐬀𐬙𐬌𐬙𐬀𐬯 (𐬯𐬀𐬭𐬎𐬙𐬭𐬀𐬌𐬙𐬀):
«𐬀𐬙𐬭𐬀𐬎𐬭𐬀, frašna, tabidachi.
ἀρχή, 𐬀𐬭𐬀𐬌𐬯𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀, 𐬯𐬭𐬀𐬎𐬭𐬀.»
𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (Σελήνη):
«𐬀𐬯𐬭𐬙𐬭𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀 𐬯𐬀𐬭𐬁.
𐬀𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬀 𐬙𐬁𐬨𐬌𐬯𐬭𐬀 𐬯𐬞𐬀𐬭𐬀𐬌𐬙𐬀.
δῶρον–ἀνταπόδοσις.»
𐬀𐬯𐬎𐬙𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙 𐬀𐬭𐬆𐬨𐬀𐬌𐬙𐬌 – Spənta Ārmaiti):
«𐬀𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬁, 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀, 𐬠𐬀𐬵𐬁𐬭𐬀𐬙𐬀.
āzāta–payman.
𐬠𐬎𐬭𐬀𐬵𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀𐬙𐬀 𐬠𐬁𐬌𐬯𐬭𐬀.»
𐬀𐬙𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (稲荷神 – Inari-no-Kami):
«𐬠𐬁𐬌𐬯𐬭𐬀𐬵𐬁𐬭𐬀, 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬎𐬙𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀.
与える–受け取る (ataeru–uketoru).
𐬀𐬯𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀𐬙𐬀 𐬯𐬭𐬀𐬎𐬭𐬀.»
𐬀𐬵𐬉𐬢𐬀𐬙𐬌𐬙𐬀𐬯:
𐬀𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀.
𐬀𐬯𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀.
𐬀𐬯𐬭𐬀𐬯𐬞𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (Ἄρης):
«𐬀𐬵𐬎𐬭𐬙𐬀𐬯𐬭𐬀𐬵𐬁 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬀.
Θόρυβος!
𐬀𐬵𐬎𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀𐬭𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀 𐬯𐬭𐬀𐬎𐬭𐬀.»
𐬀𐬯𐬎𐬙𐬀𐬎𐬭𐬀 𐬎𐬭𐬀𐬌 (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
«𐬀𐬵𐬀𐬭𐬀𐬎𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀 𐬵𐬁𐬭𐬀.
Barəmna — 𐬀𐬯𐬭𐬁𐬌𐬯𐬀 𐬵𐬁
アヴェスターの声 (𐬀𐬨𐬆𐬱𐬀 𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙𐬀 – Ameša Spəṇta):
「私はアシャ、真理を塵に織り込む。
Bandag-druj ― 絆と偽り ―
それでも星々は私の息から昇る。」
日本の声 (天照大神 – Amaterasu-Ōmikami):
「影の洞窟から、光 (hikari)、私は輝く。
だが 光と影 (hikari to kage) は
ヴェールを越えて一つの舞となる。」
語り手:
こうして杯は満ちる。
こうして循環は始まる。
ギリシャの声 (Ἄτροπος):
「私は糸を断つ。
ἀρχή–τέλος。
心は裂け、川は呼ぶ。」
アヴェスターの声 (𐬀𐬭𐬀𐬌𐬨𐬀𐬥 – Aŋra Mainiiu):
「私は裂け目、私はdrouj。
偽りの息が調和に入り込む。
私は断絶を星々に囁く。」
日本の声 (須佐之男命 – Susanoo-no-Mikoto):
「私は嵐のごとく荒ぶる。
荒ぶる (araburu)、激しく野蛮に。
天の門を雷で打ち砕く。」
合唱 (共に):
「断ち、漂い、去れ ―
archē, frašna, tabidachi。
始まり、問い、出立。」
ギリシャの声 (Σελήνη):
「私の顔は覆われている。
夢と夜の風が幻を織る。
δῶρον–ἀνταπόδοσις、贈り物と返礼。」
アヴェスターの声 (𐬯𐬞𐬆𐬥𐬙 𐬀𐬭𐬆𐬨𐬀𐬌𐬙𐬌 – Spənta Ārmaiti):
「私は忍耐、大地、献身。
āzāta–payman、自由と契り。
すべての与え物は大地に戻る。」
日本の声 (稲荷神 – Inari-no-Kami):
「狐火、忠誠のための米。
与える–受け取る (ataeru–uketoru)。
私は献身と影で取引する。」
語り手:
ヴェールは厚くなる。
だが交換が循環を繋ぎとめる。
ギリシャの声 (Ἄρης):
「私は青銅の彗星に乗る。
Θόρυβος!
私の刃は星々の髄を求める。」
アヴェスターの声 (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
「私は征服の火。
Barəmna ― 打ち砕く力。
私の突進に抗うものはない。」
日本の声 (八幡神 – Hachiman):
「弓張月 (yumi-harizuki)、
戦士たちの上に弧を描く。
私は太鼓の前に駆ける。」
衰える富の合唱:
ギリシャの声 (Πλοῦτος): 「私の貨幣は虚空に散る。」
アヴェスターの声 (𐬀𐬢𐬭𐬀 – Āγra): 「貪欲は解け、握りは緩む。」
日本の声 (大黒天 – Daikokuten): 「私の袋は裂け、米は虚へと落ちる。」
語り手:
そして守護者たちは倒れる。
ヘラクレスさえ泣き、
武御雷 (Takemikazuchi) さえ刃を下ろす。
ギリシャの合唱:
「εὐφροσύνη–τραῦμα–πορεία、喜び–傷–旅。」
アヴェスターの合唱:
「asha–druj–frashō.kərəti、真理–偽り–更新。」
日本の合唱:
「命–夢–再生 (inochi–yume–saisei)、命–夢–再生。」
語り手:
ヴェールは覚えている。
ヴェールは繰り返す。
ヴェールは物語そのもの。
ギリシャの声 (Ἄρης / Arēs):
「私は青銅の彗星に乗る ―
ἄστρον χαλκοῦ (astron chalkou)。
Θόρυβος!
私の刃は星々の髄を求める ―
μυελὸν ἀστέρων (myelon asterōn)。 」
アヴェスターの声 (𐬬𐬎𐬭𐬆𐬚𐬭𐬀𐬖𐬥 – Vərəθraγna):
「私は征服の火 ― ātar vərəθraγna。
Barəmna (力) ― 打ち砕く力。
私の突進に抗うものはない ― naēčim vīϑraētəm。」
日本の声 (八幡神 – Hachiman):
「弓張月 (yumi-harizuki)
戦士たちの上に弧を描く。
私は太鼓の前に駆ける ―
太鼓の前に駆ける (taiko no mae ni kakeru)。 」
衰える富の合唱:
ギリシャの声 (Πλοῦτος / Ploutos): 「私の貨幣は虚空に散る ― νομίσματα εἰς κενόν (nomismata eis kenon)。 」
アヴェスターの声 (𐬀𐬢𐬭𐬀 – Āγra): 「貪欲は解け、握りは緩む ― varəza astəma。」
日本の声 (大黒天 – Daikokuten): 「私の袋は裂け、米は虚へ ― 袋は裂け、米は虚へ (fukuro wa sake, kome wa utsuro e)。 」
語り手:
そして守護者たちは倒れる。
Ἡρακλῆς (Hēraklēs) さえ泣き、
𐬀𐬥𐬀𐬚𐬭𐬆𐬨 (Anāθraəm) さえ消え、
武御雷 (Takemikazuchi) さえ刃を下ろす。
終章:
「εὐφροσύνη καί τραῦμα, asha udruj, 命と夢 ―
喜びと傷、真理と偽り、命と夢 ―
すべては一つのヴェールに結ばれ、解かれぬまま。」
Child of my breath,
you are not my mother’s chains,
you are not your mother’s grief.
You are seed and flame,
root and wing.
No denial shall bind you,
no anger shall stain you.
I give you truth for soil,
I give you love for water,
I give you courage for light.
Grow strong, little one.
Grow free.
The grief ends with me.
The strength begins with you.
כּוֹכָב הַמִּסְתָּרִים, אֵשׁ בַּלַּיְלָה
Kokhav ha-Mistarim, esh ba-laylah
Hidden Star, fire in the night.
Ἀστρὴ Φῶς-Ψευδής, ἀλήθειαν δείκνυε
Astrē Phōs-Pseudēs, alētheian deiknye
Star, Light of Illusion — show forth the truth.
Astra Memoria Ignis, lux quae non moritur
Star, Memory of Fire, light that does not die.
Svent Astra Thurkear, vur darastrix vethica
Star that burns illusion, and reveals the dragon’s truth.
Astra, flame of the Third Way,
not crime, not silence — but revelation.
Hidden
Ἀστρὴ Φῶς-Ψευδής — Light
Astra Memoria — of Fire,
Svent Thurkear — Illusion burns.
She bore — ἔγκλημα — not hers,
Ignis culpa — שֶׁלֹּא לָהּ — fire mistaken.
Δράκων silence, — gravis lapis,
Beef — עֵד — unblinking eyes.
She bound πρόσωπον κύριον ψευδῆ,
Sacerdotem frugum — חָסַךְ,
Cornua bestiae — confringere,
Svent — only lies, non vitam.
Non crimen,
οὐ σιγὴ,
כִּי־אִם־גִּלּוּי,
but revelation.
Multa gemma purae lucis,
κρύπτεται ἐν σπηλαίοις ἀβύσσου.
כַּמָּה פֶרַח — unseen,
And waste — ἔρημος — air.
Hic iacet Astra,
ὁ τρίτος φλόξ,
whose fulmen non perdit,
ἀλλὰ ἀποκαλύπτει.
I. Leo de Bronzo
Stat leo, alatus, librum apertum tenens,
custos legum maris et mercatorum.
Ma el bronzo stésso se coróde,
come el sogno de la Serenìsima.
II. Navis Turneri
Rari nantes in gurgite vasto,
vegnimo strachi, trascinai dal fumo,
verso un sol che se sfà in acqua.
El remorco ne tira in la note,
e noi, compagni de viagio,
perditi sub undis.
III. La Medaja de l’Acqua
Rari Nantes, Venexia,
millenovecento otant’novo.
Un putèl nuotava,
el respiro contro l’onda.
Adesso, el mar no ricòrda,
ma ‘l corpo sì,
come Aquileia disfà,
ricòrda i muri brusai dai Unni.
IV. La Statua del Cavalièr
Fèrro in piedi,
spade drizzada,
scudi che no serve.
Sub muris Aquileiae,
i usèi vola liberi.
El cavalièr resta piantà,
come l’ànime che no trova porto.
V. Le Tore de San Ziminian
Tore alte,
orgòio de famìe,
foresta de piera.
Ma tuti casca.
Urbs cadit, fluctus superant.
San Ziminian xe solo memoria
de vanità.
VI. Baccho e i Soi
Evoe Bacche!
Grida, bestie, danze.
Euforia, po’ dolór—
sempre cusì.
El ciclo che ne stanca,
che ne fraca l’ali.
VII. La Scola de i Filosofi
Platón al ciel, Aristòtel in tera.
Verba volant, disputationes sine fine.
Noi, in mezo, come peregrini,
sempre senza concluder gnente.
VIII. L’Elefante Divin
E po’, in oriente,
un dio che ride,
cavalca fogo e luna.
Obstacula viae sunt.
El dise:
la caduda xe volo,
la ruota xe destino,
e se pol tornar.
IX. I Spiccioli de la Vedova
Una femena povera buta do schei.
Magis quam divites obtulit.
Forse anca el pianzer
póle vegnir offerta.
Nissun dono se perde,
se el cuòr xe tuto.
X. La Caduda
Che senso gà,
se in ogni caso
se casca?
Apparent rari nantes in gurgite vasto,
così cantava Virgilio,
e noi ghe credemo,
perché anca Aquileia brusava,
e i muri caschéa in tera,
co l’Unni rivài come tempesta.
Ma dal fogo nasce l’aqua,
dai morti compagni
nasce un popolo novo.
La fuga xe semensa:
le barche, le isole, el salso.
Fugientes Aquileia, sed fundantes Venetias.
E cusì, la caduda
no la xe fine,
ma principio.
XI. Venezia Morta, ma i Popoli del Mare
Ora Venezia è morta.
I turisti l’hanno consumata,
i bottegai l’hanno venduta,
l’anima se n’è andata
come nebbia sopra la laguna.
Ma i popoli del mare
non muoiono con le pietre.
Si alzano, fuggono ancora,
portano con sé la memoria del sale,
e su un’altra riva,
in un’altra alba,
fonderanno città nuova.
Space Epics - Stories from the Multi-Verse 