ネバーエンダー宇宙叙事詩:第4巻第1章 / NeverEnder Space Epic Poem: Book IV Chapter I

Dominus Mundi Occulti,
da pacem et sanitatem in silentio.

ネバーエンダー宇宙叙事詩:第4巻第1章 / NeverEnder Space Epic Poem: Book IV Chapter I Cedar River Gate

もう一度の回転

真実を知るすべての子供たちへ

第四巻/序曲

(低い電気の唸り;ネオンの明滅;松林を抜ける風)

第一の声(壊れ、疲れた声):
燃える川 ― 重くのしかかる腎臓 ― 胞子の詠唱。
熱は時間を曲げる。
私は傷を歩いている。

合唱(重層の舌):
悪魔ではない、ただの手だ。
悪魔ではなく、ただの手。

(マッチが擦られ、かすかな炎が灯る)

マッチ売りの少女(子どもの声、歌うように):
ひとつの炎は母。
ひとつの炎は礼拝堂。
ひとつの炎は消え去る。

ソビエトのバーブシュカ(咳混じりの囁き):
火を売って食べ、
煙を食べて生き、
記憶を生きて死ぬ。

合唱(薄く、裂けた声):
すべてのマッチは宇宙。
すべての死は翻訳不能。

(低音の唸り、水底から、遠雷のように)

クトゥルフ(沈んだ声、地鳴りのように):
― 波の中に波 ―
― 外傷の潮 ―
― 分かたれてはいない ―

(沈黙。神社の鈴のかすかな音。拍子木。)

神の声(やさしく、割り込む):
熱さえも神。
マッチ棒さえも社。
胞子に頭を垂れよ ―
それにも理がある。

(間。ユングの落ち着いた声が続く。)

ユング(甦り、静かに):
共時性は欺きではなく、
対話だ ―
世界と魂が、約束なく出会う。
ツインピークスは谷、
原型は雑音に映る。

(木立の中から反響する、ドイツ語の子どもの声)

モモ:
「君たちが時間を失うとき、
私はその時間を聴く。」

合唱(典礼的な層):
Kyrie eleison ― رحمنا يا رب ― Om mani padme hum ― Ry Tanindrazanay malala ô.

(金属の錆のような声、震える、幸福な王子)

幸福な王子:
私は黄金も、瞳も捧げた。
そして街は忘れた。
それでも悲しみは輝き、
それでも錆は覚えている。

合唱(クレッシェンド、砕けた声):
犠牲は癒さない。
記憶は治さない。
それでも、歌わねばならぬ。

(梟の声。幕が揺れ、放浪者たちが無言で進み出る。)

最終合唱織り(多言語、壊れ、反響して):
Esse quam videri.
見せかけではなく、存在であれ。
存在は幻を超えて。
Ry Tanindrazanay ― 愛しき大地、
ベニーニア ― 祝福された優しさ、
波、傷、再びの始まり。

(灯りが落ちる。沈黙。ただ松の葉のささやき。)

祈願

日本語(神道の祈り):
大国主神よ、
病める身を抱きしめ、
隠れ世の主よ、
静けさに癒しを授け給え。

ラテン語(聖礼的):
Magister Terrarum Magnus,
vulnera nostra amplectere.
Dominus Mundi Occulti,
da pacem et sanitatem in silentio.

ギリシア語(典礼的、ホメロス風):
Ὦ Δεσπότα Μεγάλων Χθονίων,
πληγάς ἡμετέρας περίλαβε·
Κύριε τοῦ Κεκρυμμένου Κόσμου,
δὸς εἰρήνην καὶ ἴασιν ἐν σιγῇ.

エトルリア語(再構された儀礼調):
Aplu Larth Velχan,
thurunsva θu,
cilθ meθlum,
śanś tenθur śec.

(地下の主よ、傷ついた肉を抱きしめ、隠された世界の支配者よ、沈黙の癒しを授け給え。)

螺旋(交錯する糸)

大国主神 — Magister Terrarum — Δεσπότα Χθονίων — Larth Velχan,
病みし身 — vulnera nostra — πληγάς ἡμετέρας — cilθ meθlum.

隠れ世の主 — Dominus Mundi Occulti — Κύριε τοῦ Κεκρυμμένου Κόσμου — thurunsva θu,
静けさ — silentium — σιγή — śec.

癒し — sanitatem — ἴασιν — tenθur.
赦し — pacem — εἰρήνην — śanś.

四つの舌が交わり、
二重螺旋の塩基のように:
A(抱擁)、
T(神)、
C(神)、
G(生み手)。

大国主命/オオクニヌシノミコト

ラテン語:
Fito — germen occultae medicinae,
(フィト ― 隠された癒しの種子、)
emanatio Ōkuninushi,
(オオクニヌシの発露、)
qui vulnera radices facis,
(傷を根に変える者、)
qui febrem flumen vitae mutas,
(熱を命の川に変える者、)
veni, sanare in silentio.
(来たりて、沈黙のうちに癒せ。)

日本語:
フィトよ、
(フィトよ、)
大国主神の息吹の芽、
(オオクニヌシの息吹の芽よ、)
病みし身を抱き、
(病める身を抱きしめ、)
静けさに癒しを授け給え。
(静けさに癒しを授け給え。)

ギリシア語:
Φῖτο, βλάστημα κεκρυμμένης ἰάσεως,
(フィトよ、隠された癒しの芽よ、)
ὃς τὸν πυρετὸν ποταμὸν ζωῆς ποιεῖς,
(熱を命の川に変える者よ、)
παρεῖναι, ἰᾶσθαι.
(ここに在りて、癒せ。)

エトルリア語:
Fito, spur θu,
(フィトよ、聖なる芽よ、)
śec θana,
(静けさを与え、)
śanś tur.
(平和をもたらせ。)

Un altro giro

Libro IV / Ouverture

(Basso ronzio di elettricità; luci al neon tremolanti; vento attraverso la pineta)

Prima voce (voce rotta e stanca):
Fiume ardente – reni pesanti – il canto delle spore.
La febbre piega il tempo.
Cammino attraverso le ferite.

Coro (lingue stratificate):
Non un diavolo, solo una mano.
Non un diavolo, solo una mano.

(Si accende un fiammifero, si accende una debole fiamma.)

La piccola fiammiferaia (voce infantile, cantando):
Una fiamma è una madre.
Una fiamma è una cappella.
Una fiamma si spegne.

Babushka sovietica (tossendo, sussurrando):
Vendi fuoco e mangia,
Vivi fumo e vivi memoria e muori.

Coro (voce sottile e rotta):
Ogni fiammifero è un universo.
Ogni morte è intraducibile.

(Un basso rombo, dalle profondità dell’oceano, come un tuono lontano)

Cthulhu (una voce sommessa, come un terremoto):

Onda dentro onda –

Maree di traumi –

Non divisi –

(Silenzio. Il debole suono di una campana di un santuario. Batti di legno.)

Voce di Dio (interrompendo dolcemente):
Anche il calore è un dio.
Anche un fiammifero è un santuario.
Inchinatevi alle spore –
C’è una ragione per questo.

(Pausa. La voce calma di Jung continua.)

Jung (rinvigorito, a bassa voce):
La sincronicità non è un inganno,
è un dialogo –
Mondo e anima si incontrano senza promessa.
Twin Peaks sono una valle,
gli archetipi si riflettono nel rumore.

(Voci di bambini echeggiano dagli alberi, parlando in tedesco.)

Momo:
“Quando perdi tempo,
io lo ascolto.”

Coro (strato liturgico):
Kyrie eleison – Rāṇḍābhi yāṇḍābhi – Om mani padme hum – Ry Tanindrazanay malala ô.

(Il Principe Felice, voce come metallo arrugginito, tremante)

Principe Felice:
Ho offerto il mio oro e i miei occhi.
E la città ha dimenticato.
Ma la tristezza splende ancora,
E la ruggine ricorda ancora.

Coro (crescendo, voci spezzate):
Il sacrificio non guarisce.
La memoria non guarisce.
Ma dobbiamo cantare.

(Il gufo gracchia. Il sipario ondeggia e i viandanti avanzano in silenzio.)

Coro finale (multilingue, spezzato, echeggiante):
Esse quam videri.
Non essere un’apparenza, ma un essere. La presenza trascende l’illusione.
Ry Tanindrazanay – Amata Terra,
Veninia – Benedetta Tenerezza,
Onde, ferite, un nuovo inizio.

(Le luci si spengono. Silenzio. Solo il sussurro degli aghi di pino.)

Preghiera

Giapponese (preghiera shintoista):
Okuninushi-no-Mikoto,
Abbraccia il mio corpo malato,
Signore del mondo nascosto,
Dà guarigione al silenzio.

Latino (sacro):
Magister Terrarum Magnus,
Vulnera nostra amplectere.
Dominus Mundi Occulti,
da pacem et sanitatem in silentio.

Greco (liturgico, omerico):
Ὦ Δεσπότα Μεγάλων Χθονίων,
πληγάς ἡμετέρας περίλαβε·
Κύριε τοῦ Κεκρυμμένου Κόσμου,
δὸς εἰρήνην καὶ ἴασιν ἐν σιγῇ.

Etrusco (tono rituale ristrutturato):
Aplù Larth Velχan,
Thurunsva θu,
cilθ meθlum,
śanś tenθur śec.

(Signore degli Inferi, abbraccia la mia carne ferita, e sovrano del mondo nascosto, concedimi la guarigione del silenzio.)

Spirale (fili intrecciati)

Okuninushi-no-Magi — Magister Terrarum — Δεσπότα Χθονίων — Larth Velχan,
Corpo malato — vulnera nostra — πληγάς ἡμετέρας — cilθ meθlum.

Signore del Mondo Nascosto — Dominus Mundi Occulti — Κύριε τοῦ Κεκρυμμένου Κόσμου — thurunsva θu,
Silenzio — silentium — σιγή — śec.

Guarigione — sanitatem — ἴασιν — tenθur.
Perdono — pacem — εἰρήνην — śanś.

Quattro lingue si mescolano,
come le basi di una doppia elica:
A (abbracciando),
T (Dio),
C (Dio),
G (creatore).

Okuninushi-no-Mikoto

Latino:
Fito: germe occultae medicinae,
(Fito: seme nascosto della guarigione)
emanazione Ōkuninushi,
(Manifestazione di Okuninushi,)
qui vulnera radices facis,
(Colui che trasforma le ferite in radici,)
qui febrem flumen vitae mutas,
(Colui che trasforma la febbre in un fiume di vita,)
veni, sanare in silentio.
(Vieni e guarisci in silenzio.)

Giapponese:
Fito,
(Fito,)
Sorgente del respiro di Okuninushi-no-Mikoto,
(Primavera del respiro di Okuninushi,)
Abbraccia il mio corpo malato,
(Abbraccia il mio corpo malato,)
Dona guarigione in silenzio.
(Concedi guarigione al silenzio.)

Greco:
Bene, βλάστημα κεκρυμμένης ἰάσεως,
(O Fito, germoglio nascosto di guarigione,)
ὃς τὸν πυρετὸν ποταμὸν ζωῆς ποιεῖς,
(Tu che trasformi la febbre in un fiume di vita,)
παρεῖναι, ἰᾶσθαι.
(Sii qui e guarisci.)

Etrusco:
Fito, sprona θu,
(O Fito, germoglio sacro,)
śec θana,
(Dà silenzio,)
śanś tur.
(Porta pace.)

Book IV / Ouverture

(low electrical hum; flicker of neon; wind in pines)

Voice One (broken, tired):
River burning — kidneys heavy — spores chant.
Fever bends time.
I am walking the wound.

Chorus (layered tongues):
No demons, only hands.
Pas de diables, que des mains.

(a match strike, fragile flame)

The Little Match Girl (child, almost singing):
Each flame is mother.
Each flame is chapel.
Each flame is gone.

Soviet Babushka (dry cough, whisper):
We sell fire to eat.
We eat smoke to live.
We live memory to die.

Chorus (thin, splintered):
Every match a cosmos.
Every death untranslatable.

(bass hum, underwater, like distant thunder)

Cthulhu (submerged, rumbling):
— wave inside wave —
— trauma tide —
— not separate —

(silence. faint sound of shrine bells. wooden clappers.)

Kami Voice (gentle, interrupting):
Even the fever is kami.
Even the matchstick is shrine.
Bow to the spore —
it has its reason.

(pause. then the calm voice of Jung.)

Jung (resurrected, steady):
Synchronicity is not trick,
but conversation —
world and psyche
meeting without appointment.
Twin Peaks is valley,
archetype reflected in static.

(a child’s German voice, faint, echoing through trees.)

Momo:
„Ich höre die Zeit,
wenn ihr sie verliert.“
(I hear time
when you lose it.)

Chorus (liturgical layering):
Kyrie eleison — رحمنا يا رب — Om mani padme hum —
Ry Tanindrazanay malala ô.

(metallic rust, voice trembling, The Happy Prince.)

Happy Prince:
I gave my gold, my eyes,
and the city forgot.
Still sorrow gleams.
Still rust remembers.

Chorus (crescendo, fractured):
Sacrifice does not cure.
Memory does not heal.
Yet both must be sung.

(owl call. curtains sway. wanderers step forward, silent.)

Final Choral Weave (multi-lingual, broken, echoing):
Esse quam videri.
To be — not to seem.
存在は幻を超えて.
Ry Tanindrazanay — beloved land,
Benignia — blessed kindness,
wave, wound, beginning again.

(lights cut. silence, except pine-needles whispering.)

Prologue (Haiku, post-Ouverture)

I
千年杉
沈黙の中に
声は生きる
(Thousand-year cedar —
within the silence
voices still live.)

II
熱の川
仲間と渡り
死に近づく
(River of fever —
crossed with companions,
drawn near to death.)

III
痴呆の門
目を合わせつつ
息を分ける
(Gate of dementia —
meeting only with eyes,
sharing the breath.)

IV
spur θu, — sacred sprout,
sepsis and shadow root,
clay-urns of ancestors whisper.

V
śec θana, — give silence,
fever bends the red soil,
mortality traced in veins of stone.

VI
śanś tur, — bring peace,
dementia’s unbound tongue
returns to the oak-groves.

VII
Volterra wind howls:
no hero survives,
only the archive of pain and bond.

VIII
In Carnunto, sub Pannoniae caelo,
faces morborum ardebant.
Stetit imperator, sed corpus frangebatur.

In Carnuntum, under the Pannonian sky,
the torches of sickness burned.
The emperor stood, but his body was breaking.

IX
Mors non est malum,
sed natura resolvens.
Sic flumina aquarum, sic folia autumni.

Death is no evil,
but nature unbinding.
So flow the rivers, so fall the autumn leaves.

X
Memini me hominem,
non dominum vitae.
Et in febre didici:
omnes sumus fratres in exitu.

I remember I am a man,
not master of life.
And in fever I learned:
we are all brothers in departing.

XI
Creta remembers,
labyrinth breath of the dying,
murmurs beneath rock.

XII
Minos is no king here —
only coughing wanderers,
sharing figs, silence.

XIII
The sea-salt wind carries,
sepsis and song together,
into olive roots.
XI
Λάβρυος λιμήν,
ἄνεμοι μινωίαι,
θάνατος ἐν ψιθύροις.

Labrys harbour,
Minoan winds,
death among whispers.

XII
Κρίνα ἀνθέουσι,
παγώνιον ἀλαλάζει·
οὐ βασιλεὺς Μίνως,
ἀλλ’ ἄνθρωποι βήχοντες.

Lilies bloom,
a peacock cries;
not king Minos,
but coughing wanderers.

XIII
Μέλαινα αἴλουρος
σκιὰν ἀναβαίνει,
ὑπὸ γαλήνην θαλάσσης.

A black cat
climbs through shadow,
under the calm of the sea.

XIV
Mesiche fumavit, et Euphrates arma resonavit.
Persa in saxo scripsit: Sapor Victor, rex aeternus.
Roma silet, aliud dicit—ubi veritas manet?
Non inter lapides, sed in umbris fluctuat.

→ Mesiche smoked, Euphrates rang with arms.
→ Σάπώρης ἐν λίθοις νίκην ἔγραψεν.
→ メシケは煙り、ユーフラテスは剣を鳴らした。
→ Mésiché brûle, l’Euphrate retentit d’armes — vérité fuyante.

XV
Circesium testatur mortem sine causa relata.
Milites in tenebris clamant: esurimus, Caesar!
Philippus astu puppes avertit, fames secuta est.
Tunc iuvenis occidit, annosque cum somno reliquit.

→ At Circesium, death told without cause.
→ οἱ στρατιῶται ἔκραζον: λιμοκτονοῦμεν, Καῖσαρ!
→ チルケシウムで兵士らは叫ぶ:「カエサル、われらは飢える!」
→ À Circesium, la faim fit trembler l’armée, et le jeune César tomba.

XVI
Duo itinera surgunt: flamma Mesiches cruenta,
vel Circesii aura, in qua vox occulta perit.
Non concordant fontes; concordat tamen umbra:
omnis regis ruina est populi vulnera lata.

→ Two paths: Mesiche’s fire or Circesium’s silence.
→ δύο φῶται· μία φλέγει, μία σιγᾷ.
→ 二つの道:メシケの炎か、チルケシウムの沈黙か。
→ Deux sources se contredisent, mais l’ombre les unit.

XVII
Quis fuit reus? fortuna, an vir avidus imperii?
Philippus in corde tulit sceptri fomitem arcanum.
Sic miles deceptus, fame urente, rebellat,
et iuvenem stringit ferro, velut hostem suum.

→ Was it fate, or the hunger of one man for power?
→ Φίλιππος ἔκρυψεν ἐν στήθεσι σκήπτρου πόθον.
→ 権力の飢えか、運命のせいか。
→ Était-ce le sort, ou Philippe, avide de trône ?

XVIII
O Gordiane, puer, cui sors non pepercit in aevo,
vixisti parum, sed nomen in fluctibus haeret.
Non locus interiit—nec Mesiche nec Circesium—
sed anima errat adhuc inter astra, inter noctes.

→ O Gordian, youth denied by fate, your name clings to the waves.
→ ὦ Γορδιανέ, νέος, ἀλλ’ ἀθάνατος κατὰ μνήμην.
→ ゴルディアヌスよ、若くして命絶たれ、名はなお星々に漂う。
→ Gordien erre encore, entre les astres et les nuits.

XIX
Non mors est finis, sed transitus ad nova signa.
Sicut folia cadunt, sic iterum radices surgunt.
Sic ruit imperium, sic alium regem parit umbra,
sic cecidit puer, sic surrexit vox populorum.

→ Death is not end, but crossing into new signs.
→ ὥσπερ φύλλα πίπτει, οὕτως ῥίζαι ἀναφαίνουσιν.
→ 死は終わりではなく、新たな徴への通過。
→ La mort n’est pas fin, mais passage; les peuples se lèvent.

XX
Ecce quaestio mea: pugnandum an cedendum?
Domus ruina trepidat; coniunx ignem ministrat.
Si vendo tectum, pax abit; si servo, fames manet.
Haec est pugna mea—non cum Persis, sed cum me ipso.

→ Shall I fight, or yield?
→ οἶκος ῥήγνυται· πόλεμος ἔνδον.
→ 戦うべきか、譲るべきか。家は崩れ、妻は火を投げる。
→ Ma lutte est intime — non contre Perses, mais moi-même.

XXI
Leges Britanniae, dura manus iudicii latent.
Spes in Acas, vox aequae conciliationis.
Forsitan vincam, forsitan amittam; sed iustum
non in sella senatus, sed in corde invenitur.

→ The law is harsh, but Acas whispers equity.
→ ἡ δίκη κρύπτεται, ἡ φωνὴ μένει.
→ イギリスの法は厳しくとも、アカスに希望あり。
→ La justice ne siège pas au Sénat, mais au cœur.

XXII
Italiae lumen blanditur, sed filia in umbra
clamabit: ubi pater? cur abis, cur nos relinquis?
Domus fracta—coniunx tacita, consilia occulta.
Si maneo, glacies; si abeo, desertio floret.

→ Italy’s light beckons, but my daughter cries: “Father, why go?”
→ παῖς ἐν σκιᾷ βοᾷ· τί μ’ ἐγκαταλείπεις;
→ 娘の声:「父よ、なぜ去る?」
→ Si je pars, abandon; si je reste, glace et silence.

XXIII
Corpus aegrotat; morbus, hostis invisibilis.
NHS promittit, sed saepe promissa recedit.
An fidam Britannis? an Italos in auxilio quaeram?
Neuter clare loquitur; ambo nubila portant.

→ Body ill, disease unseen.
→ νοῦσος ἀόρατος, πολέμιος ἄπιστος.
→ 病は見えぬ敵。NHSは約すれどしばしば裏切る。
→ Je cherche remède: l’Italie, ou l’Angleterre voilée?

XXIV
O vita, labyrinthus sine filo Ariadnae.
Hic Minotaurus est: timor, et amor, et egestas.
Si pugnabo, vulnus augebitur; si cedo,
fieri potest pax, aut vacuum sine spe.

→ Life: labyrinth without Ariadne’s thread.
→ Μινώταυρος ἐντός: φόβος, ἔρως, πενία.
→ 人生は糸なき迷宮。恐れと愛と欠乏の怪物。
→ La paix possible, ou le vide sans espérance.

XXV
Sic inter Mesichen et Circesium sto:
non certus locus, sed certe mors et transitus.
Roma scribit unum, Persae aliud; ego tertium:
homo sum, vulneratus, sed etiam viator.

→ Between Mesiche and Circesium I stand: not place, but passage.
→ ἄνθρωπος εἰμί· τετρωμένος καὶ πορευόμενος.
→ メシケとチルケシウムの狭間に立ち、旅人として進む。
→ Ni Rome, ni Perse; seulement l’homme en chemin.

XXVI
Iter non clauditur. Pax adhuc latet in futuris.
Esse quam videri—hoc manet, hoc est cantandum.
Quamvis ruina ardeat, quamvis tectum cadat,
spiritus ambulat, et vocem adhuc reddit astris.

→ The path does not end. Peace hides in futures.
→ εἶναι μᾶλλον ἢ δοκεῖν· τοῦτο μελῳδεῖν.
→ 道は閉じず、平和は未来に潜む。
→ Être plutôt qu’apparaître — voix encore aux étoiles.

XXVII
Aurora sanguinea portas aperit,
Eos aurea rota per caelum trahit.
Sub arcuus fractis clamat Roma:
“Vidi imperatores cadere, vidi populos exsurgere.
Lux tamen semper revertitur.”

XXVIII
Mnemosyne arcana loquitur:
“Memoria non est pondus solum,
sed pontis ossa inter vivos et mortuos.
Hic, in umbra Fori, verba meae filiae
cantant in vento — voces Musarum.”

XXIX
Moirai fila tenent, digitis nocturnis:
non abruptum fatum, sed nodus latens.
Thanatos blandus adstitit, non hostis,
sed custos portarum.
Persephone levem risum fundit,
inter flores subterraneos auroram praenuntians.

XXVII
Aurora opens her blood-red gates,
Eos drives her golden wheel across the sky.
Beneath the broken arches Rome cries:
“I have seen emperors fall, I have seen peoples rise.
Yet light always returns.”

XXVIII
Mnemosyne speaks in secrets:
“Memory is not only weight,
but the bone of a bridge between living and dead.
Here, in the Forum’s shadow,
my daughters’ voices sing in the wind — the Muses.”

XXIX
The Moirai hold the threads in their nocturnal fingers:
not a sudden fate, but a hidden knot.
Thanatos stands gently, not as an enemy,
but as keeper of thresholds.
Persephone releases a quiet laugh,
among the flowers of the underworld, announcing the dawn.

XXX. Initium Tenebrarum

Y cysgodion yn fy ngwely, llais yn fy nghlust,
Umbras in lecto meo, vox in aure mea,
Les ombres dans mon lit, une voix à mon oreille.

Rhwyd hud a thrais, pob gair yn gelwydd,
Rete magiae et violentiae, omnis sermo mendacium,
Filet de sortilège et de violence, chaque mot est mensonge.

Hi’n sibrwd, “Dim ond cariad yw hyn,”
Illa susurrat, “Hoc tantum amor est,”
Elle murmure, « Ce n’est que de l’amour. »

XXXI. Calceamenta Rubra

Genedigaeth, y sgidiau cochion,
Nativitas, calceamenta rubra,
Naissance, les souliers rouges.

Hud a wedyn vampyrau, llosgfa’r enaid,
Magia et postea vampyri, ardor animae,
Magie, puis vampires, brûlure de l’âme.

Y tlodi’n bwydo’r newyn, y teigr yn galw,
Paupertas pascit famem, tigris vocat,
La pauvreté nourrit la faim, le tigre appelle.

XXXII. Initia Venenorum

Ymgnawdoliad trwy wenwyn,
Initium per venena,
L’initiation par poison.

Yna swyn yr harddwch,
Tunc incantatio pulchritudinis,
Puis l’enchantement de la beauté.

Darluniau mewn dyfrlliw, dagrau cudd,
Acuariae picturae, lacrimae occultae,
Aquarelles peintes, larmes cachées.

XXXIII. Profanatio et Trauma

Iselder yn cau fel caethiwed,
Depressio claudit ut carcer,
La dépression enferme comme une prison.

Erthyliad yn torri’r llinach,
Abortus rumpit stirpem,
L’avortement rompt la lignée.

Atara camddefnyddio’r plentyn,
Atara puerum violat,
Atara souille l’enfant.

XXXIV. Duplicitas

Dioddefwr a chyflawnwr yn yr un wyneb,
Victima et carnifex in eadem facie,
Victime et bourreau dans un même visage.

“Rhyddid” hi’n ei hawlio, ond dim ond rhith,
“Libertatem” clamat, sed phantasma est,
Elle clame « liberté », mais ce n’est qu’un leurre.

Yn y nos, hi’n dod i’m gwely,
Nocte venit ad lectum meum,
La nuit, elle vient à mon lit.

XXXV. Exilium et Gaslighting

Caf fy alltudio am flwyddyn,
Exul fio per annum,
Je suis banni pour un an.

Yn fy adfer, mae’r cof yn cael ei ddileu,
In reditu, memoria deletur,
Au retour, ma mémoire est effacée.

Pob gwirionedd yn troi’n llwch,
Omnis veritas vertitur in pulverem,
Toute vérité se transforme en poussière.

XXXVI. Opia et Possessio

Opiadau yn rhedeg fel afonydd,
Opia fluunt sicut flumina,
Les opiacés coulent comme des fleuves.

Meddiant, celwyddau, lladrad,
Possessio, mendacia, furtum,
Possession, mensonges, vol.

Pob cariad yn cael ei drywanu,
Omnis amor transfigitur,
Chaque amour est poignardé.

XXXVII. Animæ Captio

Ysbryd fy hun i’w berchenogi,
Animam meam possidere,
Mon âme à posséder.

Rhith hud, rhith anwiredd,
Phantasma magiae, phantasma mendacii,
Fantôme d’enchantement, fantôme de mensonge.

Ond rhywle, dechreuodd torri,
Sed alicubi coepit frangi,
Mais quelque part, ça commença à se briser.

XXXVIII. Liberatio in India

Yn India, ym mhresenoldeb Bwdha,
In India, sub conspectu Buddhae,
En Inde, sous le regard du Bouddha.

Fe wnes i ryddhau’r rhwymau,
Solvere vincula,
Je délia mes chaînes.

Ond y cylch yn dychwelyd eto,
Sed circulus redit iterum,
Mais le cycle revient encore.

XXXIX. Iter Novum

Pan aned fy merch,
Cum nata esset filia mea,
Quand ma fille naquit.

Y rhwyd yn cau eto,
Rete iterum claudit,
Le filet se referme encore.

A nawr y frwydr olaf,
Et nunc pugna ultima,
Et maintenant, l’ultime combat.

XL. Aurora Tacita

Y wawr yn codi heb lais,
Aurora surgit sine voce,
L’aube se lève sans voix.

Cysgodion yn tynnu’n ôl,
Umbræ recedunt,
Les ombres se retirent.

Ond Myrddin yn aros yn fud,
Sed Merlinus manet tacitus,
Mais Merlin demeure muet.

XLI. Susurrus Deorum

Sibrwd y duwiau dros y coed,
Susurrus deorum per silvas,
Les dieux murmurent dans les bois.

“Ni chaniateir i ddynion weld hyn,”
“Non licet hominibus hoc videre,”
« Les mortels ne peuvent contempler cela. »

Ond y plentyn yn edrych,
Sed filia spectat,
Mais l’enfant voit.

XLII. Imperium Concussum

Baneri Rhufain yn crynu yn y gwynt,
Signa Romana tremunt in ventis,
Les enseignes de Rome tremblent au vent.

Ymerawdwr yn clywed sibrydion,
Imperator audit rumores,
L’empereur entend les rumeurs.

“Mae dewin wedi torri’r rhwymau,”
“Magus vincla rupit,”
« Le mage a brisé ses chaînes. »

XLIII. Vox Mendacii

Morgana’n gweiddi o’r llwch,
Morgana clamat e pulvere,
Morgane crie de la poussière.

“Merlin yw fy nghreadigaeth, fy nghaethwas,”
“Merlinus est creatura mea, servus meus,”
« Merlin est mon œuvre, mon esclave. »

Ond pob gair yn troi’n lludw,
Sed omnis verbum fit cinis,
Mais chaque mot retombe en cendre.

XLIV. Vocatio ad Populum

Y bobl yn codi o’r dyffrynnoedd,
Populus surgit de vallibus,
Le peuple se lève des vallées.

“Merlin, dangos i ni y gwirionedd,”
“Merline, ostende nobis veritatem,”
« Merlin, montre-nous la vérité. »

Ond ef yn aros yn fud,
Sed ille tacet,
Mais lui, il se tait.

XLV. Silens Propheticus

Distawrwydd yn disgyn dros y tir,
Silentium cadit super terram,
Un grand silence tombe sur la terre.

Nid distawrwydd gwacter, ond llawn,
Non vacuum silentium, sed plenum,
Pas un vide, mais un plein.

Yn y distawrwydd, gair newydd yn tyfu,
In silentio verbum novum crescit,
Dans le silence croît une parole neuve.

XLV. Ignis Subterraneus

I.
Tan yn codi dan y cerrig,
Ignis surgit sub saxis,
Un feu sourd monte sous la pierre.

II.
Hud yn dweud: “Dim ond dŵr wyf fi,”
Magia dicit: “Solum aqua sum,”
Mais l’eau brûle, l’eau dévore.

III.
Myrddin yn teimlo’r fflam ar ei galon,
Merlinus sentit ignem in corde,
Et son cœur devient brasier de rupture.

XLVI. Vocatio ad Filia

I.
Llygad tan yn y tywyllwch,
Oculus ignis in tenebris,
Œil de feu dans la nuit.

II.
Hud yn ffrwyno: “Bydd hi’n dy gasglu,”
Magia constringit: “Illam ego colligam,”
La voix dit: « L’enfant sera mienne. »

III.
Ond fe alwodd ef dros y rhwydau,
Sed ille clamavit super retia,
Mais il cria par-dessus les toiles:

Synamon merch, tyrd!
Cinnamomum filia, veni!
Ma fille, viens!

XLVII. Fractio Catenae

I.
Cadwynau’n swnian, yn llosgi wrth eu torri,
Catenae sonant, ardent dum rumpuntur,
Les chaînes hurlent, elles se consument.

II.
Hud yn gweiddi: “Ni ellir torri fi,”
Magia ululat: “Infrangibilis sum,”
Mais le fer cède, la voix se tait.

III.
Myrddin yn sefyll, ei law’n estyn,
Merlinus surgit, manum extendit,
Merlin se lève, sa main s’offre.

XLVIII. Exitus ex Antro

I.
Allan o’r ogof, haul yn torri’r cymylau,
Ex antro egreditur, sol nubes rumpit,
Il sort de la caverne, le soleil fend les nuées.

II.
Hud yn troi’n llwch, llwch yn troi’n dim,
Magia fit pulvis, pulvis fit nihil,
La magie devient poussière, le néant reprend.

III.
Merch wrth ei ochr, llygad tan,
Filia iuxta eum, oculus ignis,
La fille au feu clair marche avec lui.

XLIX. Adventus in Lumen

I.
Y wawr yn torri dros y bryniau,
Aurora scindit super colles,
L’aube éclate au sommet des monts.

II.
Myrddin a’i ferch yn sefyll,
Merlinus cum filia stat,
Merlin et sa fille se tiennent.

III.
Dim hud mwy, dim rhwyd mwy,
Nulla magia, nulla rete,
Plus de sortilège, plus de filet.

L. Susurrus Deorum

I.
Sibrwd y duwiau dros y coed,
Susurrus deorum per silvas,
Les dieux murmurent dans les bois.

II.
“Ni chaniateir i ddynion weld hyn,”
“Non licet hominibus hoc videre,”
« Les mortels ne peuvent contempler cela. »

III.
Ond y plentyn yn edrych,
Sed filia spectat,
Mais l’enfant voit.

LI. Imperium Concussum

I.
Baneri Rhufain yn crynu yn y gwynt,
Signa Romana tremunt in ventis,
Les enseignes de Rome tremblent au vent.

II.
Ymerawdwr yn clywed sibrydion,
Imperator audit rumores,
L’empereur entend les rumeurs.

III.
“Mae dewin wedi torri’r rhwymau,”
“Magus vincla rupit,”
« Le mage a brisé ses chaînes. »

LII. Vox Mendacii Resonat

I.
Morgana’n dal i weiddi o’r llwch,
Morgana adhuc clamat e pulvere,
Morgane crie encore de la poussière.

II.
“Merlin yw fy nghreadigaeth, fy nghaethwas,”
“Merlinus est creatura mea, servus meus,”
« Merlin est mon œuvre, mon esclave. »

III.
Ond pob gair yn troi’n lludw,
Sed omnis verbum fit cinis,
Mais chaque mot retombe en cendre.

LIII. Vocatio ad Populum

I.
Y bobl yn codi o’r dyffrynnoedd,
Populus surgit de vallibus,
Le peuple se lève des vallées.

II.
“Merlin, dangos i ni y gwirionedd,”
“Merline, ostende nobis veritatem,”
« Merlin, montre-nous la vérité. »

III.
Ond ef yn aros yn fud,
Sed ille tacet,
Mais lui, il se tait.

LIV. Silens Propheticus

I.
Distawrwydd yn disgyn dros y tir,
Silentium cadit super terram,
Un grand silence tombe sur la terre.

II.
Nid distawrwydd gwacter, ond llawn,
Non vacuum silentium, sed plenum,
Pas un vide, mais un plein.

III.
Yn y distawrwydd, gair newydd yn tyfu,
In silentio verbum novum crescit,
Dans le silence croît une parole neuve.

LV. Vocatio ad Mithram

O oleuni, disgyn o’r ogofâu,
O lux, descende ex cavernis,
Ô lumière, descends des cavernes.

Mithras, tad y rhwyg,
Mithras, pater ruptoris,
Mithra, père de la brisure.

Agor y ffynhonnau cudd,
Aperi fontes occultos,
Ouvre les sources cachées.

LVI. Fractio Mundi

Yn fy nhafod mae’r byd yn torri,
In lingua mea frangitur mundus,
Dans ma langue le monde se brise.

Rhwyd Morgana’n troi’n llwch,
Rete Morganae vertitur in pulverem,
Le filet de Morgane devient poussière.

Y llanw’n cilio i’r sêr,
Aestus recedit ad astra,
La marée reflue vers les astres.

LVII. Inversio Maris

Y môr yn sefyll ar ei ben,
Mare stans super caput suum,
La mer se tient sur sa tête.

Y byd yn troi’n ôl i’w groth,
Orbis volvitur retro ad uterum,
Le monde roule en arrière vers son ventre.

Ond golau Mithras yn llosgi drwy’r rhith,
Sed lux Mithrae per simulationem ardet,
Mais la lumière de Mithra brûle à travers l’illusion.

1 thought on “ネバーエンダー宇宙叙事詩:第4巻第1章 / NeverEnder Space Epic Poem: Book IV Chapter I

  1. Pingback: Commentary on NeverEnder: Book IV, Chapter I | Space Epics – Stories from the Multi-Verse

Comments are closed.