ILLUMINATIO LUNAE

Lux non invenit gloriam, sed misericordiam

I.
Luna claret in rupe fracta,
et stilla noctis fit oratio.
In silentio, cor vigilat super umbras,
et verba antiqua redeunt sicut fontes.

II.
Supra mare dormientis venti,
vocat me filia cinnamomi:
“Padri, l’aria si fa chiara,
lu suli dormi intra li viddi.”_

O filha de llum pura,
ta paraula es una rosada su l’alba._

III.
Vidi me ipsum sub aqua quieta,
non amplius captivum sed speculum.
Tempus inversum fit carmen,
et carmen fit spiritus.

IV.
Sutta li petri antichi parra lu ventu,
porta ricordu di li morti chi benediru la terra._
E iu, comu figghiu di suli e sali,
ricogghiu lu soffiu comu orazioni._

V.
Lux non invenit gloriam, sed misericordiam.
Fulgor novus non ferit, sed cura.
E omnia vulnera fient vocabulum novum,
nomina pacis et ricordu.

VI.
Ai cantar dels ausèls sus la nèu que funde,
merlins antics revèlon la paraula que era dormida:
“Caminarem ensemble jos la luna clara,
fins que la sombra s’espelisse en llum.”_

VII.
E tunc Merlinus surrisit inter silvas,
et Mithras dedit ei signum de reversa mare.
Non est magia, sed veritas reversa,
qua tenebrae amaverunt lucem.