
non in culpa, sed in veritate
Judicium – Vocatio Mortuorum
Audite, o vos mortui, vocem quae non est vox,
quae non per aëra sed per memoriam sonat.
Angelus descendit, non ad damnandum sed ad excitandum,
sicut sal vulnera urit, sed sanat.
Dicit enim: “Exsurge, anima vetusta,
non in culpa, sed in veritate.”
Ossa silentii moventur;
sanguis memoriae iterum fluit.
Serpentes oblivionis solvuntur;
oculus se ipsum videt in speculo iudicii,
non ad damnationem, sed ad nomen veritatis.
‘Ntra lu ventu càuru di menzujornu,
un àngilu scinnìa,
nun pi puniri,
ma pi risvigghiari —
comu lu sali quannu bruscia,
e sana la ferita chi chianci.
E dissi: “Surgi, arma antica,
nun pi’ culpa ma pi’ verità.”
Li ossa du silenziu si scatinanu,
lu cori si scorda e si ricorda.
Lu serpi di la memoria si svolginu,
l’occhiu si vidi —
nudu, senza paura —
e la morti s’abbrazza cu’ la luci.
Ouï! la votz sens votz,
que parla del fons del sang.
L’angel non jutja, mas leva,
coma la flama dins lo sel.
Terra dormida, leva-to,
qu’els ossos cantan jos la luna,
e la vertat naisse del silenci.
II. Daemonium – La Catena e la Scelta
(Anno Domini MMXXV – Ritus Maris Mediterranei)
In umbra lucis, daemon loquitur non per falsum,
sed per speculum fractum mentis humanæ.
Dicit: “Ecce libertas tua, in vinculis splendet;
quia homo amat catena quæ lucet.”
Sed vocem alteram audivi,
suavem et distantem ut mare post procellam:
“Non omnia ligamina sunt maledicta,
non omne dolor est servitus.”
Tunc Merlinus in media tenebris stetit,
et videbat serpentem circuire solem,
et serpens ipse erat materia sua ipsius.
Sutta lu chianu di lu tempu tintu,
lu diavulu parlava, senza vuci,
comu specchiu ruttu ca ti fa vediri troppu.
“Guarda,” dissi, “comu brilla la catena tua;
è oru, è fuocu, è ‘mperu di te stissu.”
E nni fici ‘nnamurari du nustu pesu.
Ma una vuci d’acqua rispunnìu:
“Nun è tuttu mali chiddu chi tigna,
picchì li cateni pò essiri ancora amuri
si li rompi pi nasciri n’atra vota.”
E Mirdinu stau a menzu li sciarri di lu suli,
vidennu lu serpenti fari un circulu,
e dinsiru li so occhi ci ricunniscìu la matri.
Lo diable parla en rason d’aur,
mas la rason es una cadença.
Si rompes la chaena, sang naisserà;
mas de sang, flor creis.
O filh de la lutz e de l’ombra,
tria pas entre libertat e amor,
car son un sol foc.
II. Daemonium – La Catena e la Scelta
(Anno Domini MMXXV – Ritus Maris Mediterranei)
In umbra lucis, daemon loquitur non per falsum,
sed per speculum fractum mentis humanæ.
Dicit: “Ecce libertas tua, in vinculis splendet;
quia homo amat catena quæ lucet.”
Sed vocem alteram audivi,
suavem et distantem ut mare post procellam:
“Non omnia ligamina sunt maledicta,
non omne dolor est servitus.”
Tunc Merlinus in media tenebris stetit,
et videbat serpentem circuire solem,
et serpens ipse erat materia sua ipsius.
Sutta lu chianu di lu tempu tintu,
lu diavulu parlava, senza vuci,
comu specchiu ruttu ca ti fa vediri troppu.
“Guarda,” dissi, “comu brilla la catena tua;
è oru, è fuocu, è ‘mperu di te stissu.”
E nni fici ‘nnamurari du nustu pesu.
Ma una vuci d’acqua rispunnìu:
“Nun è tuttu mali chiddu chi tigna,
picchì li cateni pò essiri ancora amuri
si li rompi pi nasciri n’atra vota.”
E Mirdinu stau a menzu li sciarri di lu suli,
vidennu lu serpenti fari un circulu,
e dinsiru li so occhi ci ricunniscìu la matri.
Lo diable parla en rason d’aur,
mas la rason es una cadença.
Si rompes la chaena, sang naisserà;
mas de sang, flor creis.
O filh de la lutz e de l’ombra,
tria pas entre libertat e amor,
car son un sol foc.
IV. Aurora Restituta
(Anno Domini MMXXV – Ritus Mediterraneus Quartus)
Aurora non venit ex oriente,
sed ex oculis purgatis.
Post noctem non surgit solus dies,
sed pax, quae transit per ossa.
Resurrexit non lux, sed homo lucidans,
in quo Deus meminit sui.
Et vox de profundo sibilavit:
“Fiat dies intra te, sicut in principio.”
Nun chianci cchiù lu celu —
ci sunnu luci novi intra li viddi.
Lu mari s’alliscia,
e lu suli veni di la manu d’un picciriddu.
“Non turnu,” dici, “ma mi ricordu.”
E ogni cosa — l’acqua, la petra, la vuci —
riempi di stissi raggi.
La nuèch s’escantís dins lo còr,
lo jorn nais de carn e memòria.
Aurora non ven del levant,
mai del sang pacificat.
E la votz ditz:
“Respira, e la lutz serà.”
Commentarium Ritus IV – The Return of Light
The Restored Dawn is not a reversal of darkness,
but its consummation — the moment when shadow gives birth to radiance.
In the Latin, dawn is no longer astronomical but spiritual: “non lux, sed homo lucidans” — not light, but the human being made luminous.
In the Sicilian, the sun is reborn through the touch of the child — innocence shaping reality, not conquering it.
In the Occitan, the rite resolves: dawn issues not from the East but from pacified blood, meaning the reconciliation of past harm.
The dawn is not the beginning of a new day —
it is the first time the old day forgives itself.
Light, therefore, becomes mercy made visible.